cookies in oven

White Chocolate Pistachio Cookie

Ik heb Kerstvakantie. Het gevoel met mijn leven niks moois te doen bekruipt me. De zogenaamde ‘mini-existentiële crisis’ die telkens boven komt wanneer ik mezelf een paar dagen ontspanning gun is er weer. Het is dat besef dat ik in mijn leven te weinig aan zelfverwerkelijking doe. In een poging iets hiertegen te ondernemen, ben ik vandaag in een wolwinkel geweest, waar ik bijna naar buiten kwam met blauwe baby-alpaca wol en een brei kursus. Gelukkig zit ik nog niet op het diepte punt van mijn crisis en kon ik nog op tijd ‘ik kwam alleen maar even kijken’ terugzeggen. Maar toch… ik moet iets doen … dus vandaar deze verwoede poging om dit blog na twee jaar stilte weer leven in te blazen. Deze keer geen reisverhaal, maar een ontdekkingsreis in eigen keuken. (Tja, misschien zegt dat al genoeg over het gebrek aan actie in mijn leven.)

White Chocolate Pistachio Cookie

Ingredientenpicture chocolate chip cookies:

  • boter 150 gram
  • bloem 250 gram
  • suiker 250 gram
  • baking soda 0,5 theelepel
  • zout 0,5 theelepel
  • vanillesuiker 1 zakje
  • eieren 2 stuks
  • witte chocolade 200 gram
  • pistachenoten gepeld 100 gram

Stappen:

  1. oven voorverwarmen op 180 graden
  2. boter smelten en chocolade in stukjes breken
  3. boter, suiker, bloem, baking soda, zout, vanille suiker en eieren mixen in een kom tot een romige massa
  4. chocolade en pistachenoten door het deeg scheppen
  5. koekjes op bakblik leggen en 15-20 minuten in de oven

Het blijkt heel simpel. Het resultaat was bij mij een veel te zoete reuze koek; de kleine deeg hoopjes zijn in de oven aan elkaar gegroeid. De smaak van de pistachenoten valt in het niks door de overheersende zoete smaak. Insider tip: deeghoopjes ver van elkaar afleggen op het bakblik, minder suiker of minder zoete chocola gebruiken en misschien nog een kruid of specerij toevoegen om een iets diepere smaak te krijgen.

Eigenlijk hoor ik nu met euforie een post op facebook te zetten met fotos van de koeken en de kinderen van de buren die lachend een grote hap van mijn koekjes nemen… maar ik heb geen drang om een succes verhaal mijn vrienden onder de neus te wrijven en daarbij de mini-existentiële crisis te ontkennen. Op naar het volgende zelfverwerkelijkings experiment…